هنگامی که موضوع دوش گرفتن مطرح می شود، احتمالا در یکی از این دو دسته قرار می گیرید: آنهایی که صبح ها دوش می گیرند و افرادی که ترجیح می دهند این کار را هنگام شب انجام دهند. میان این دو دسته نیز همواره اختلاف نظر وجود داشته و هر کدام روش خود را بهتر می دانند.

 برای کمک به رفع این بحث و اختلاف نظر، پژوهشگران اخیرا تلاش کردند به صورت علمی ثابت کنند دوش گرفتن صبحگاهی بهتر است یا شبانه. اما نتایج حاصله نشان داد هر دو دارای مزیت های خاص خود هستند.

اگر نیازمند حل کردن یک مشکل هستید، صبح ها دوش بگیرید

دوش گرفتن صبحگاهی روش فوق العاده برای آغاز روز است، به ویژه اگر موضوعی ذهن شما را به خود مشغول کرده و موفق به یافتن راه حلی برای آن نشده اید. دکتر شلی کارسون، پژوهشگر روانشناسی از دانشگاه هاروارد، دوش گرفتن صبحگاهی را به مدیتیشن، یا وضعیتی که ذهن ناخودآگاه شما بیدار و هوشیار است اما بر مشکل به صورت اساسی تمرکز نکرده تشبیه کرده است.

اگر با مشکلی مواجه شده اید که قصد دارید به شیوه ای خلاقانه آن را حل کنید و پس از تلاش فراوان موفق به یافتن راه حلی برای آن نشده اید، بهتر است آن را در پس ذهن خود نگه دارید تا حسابی پخته شود در شرایطی که فرآیندهای ناخودآگاه روی آن کار می کنند.

اگر هنگام اصلاح مرتب خود را زخمی می کنید، صبح ها دوش بگیرید

به گزارش مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی آمریکا، پلاکت های لخته کننده خون هنگام صبح در بالاترین سطوح خود قرار دارند. این به معنای آن است که اگر هنگام اصلاح زیاد خود را زخمی می کنید، بهتر است صبح ها دوش بگیرید تا میزان خونریزی را به حداقل برسانید.

اگر به سختی به خواب می روید، شب ها دوش بگیرید

اگر شب ها دوش آب گرم بگیرید، دمای داخلی بدن هنگامی که زیر جریان آب هستید، افزایش خواهد یافت و پس از آن پایین می آید. این روند کاهش دما هم راستا با تنظیم دمای طبیعی بدن برای به خواب رفتن است و در به خواب رفتن راحت‌تر کمک می کند.

 کاهش سریع دما پس از دوش آب گرم همانند یک القا کننده خواب طبیعی است. از این رو، روشی خوب برای فریب دادن بدن و شکل گیری این تفکر که زمان خواب فرا رسیده است، محسوب می شود.

اگر دارای پوستی چرب هستید، شب ها دوش بگیرید

تولید چربی پوست حدود ساعت یک بعد از ظهر به اوج خود می رسد. در نتیجه، اگر دارای پوستی چرب یا مستعد ابتلا به جوش هستید، دوش گرفتن شبانه روش خوبی برای پاکسازی آن چربی ها و همچنین هر گونه آلودگی، آرایش، آلاینده یا گرده است که ممکن است در طول روز روی پوست شما جمع شده باشند.

در پایان، باید به این نکته اشاره داشت که تعیین زمان دوش گرفتن بیشتر به ترجیحات شخصی افراد باز می گردد تا علم. همچنین، به جای این که در پی تعیین زمان دوش گرفتن باشید، شاید بهتر باشد این پرسش را با خود مطرح کنید که آیا به واقع نیازی به دوش گرفتن دارید یا خیر.

 دندان عقل را دندانپزشکان، در اصطلاح، «آسیای سوم» می‌نامند، اظهار کرد: علت نامگذاری این دندان به دلیل زمان رویش و همزمانی آن با بلوغ عقلی است.
 
به‌طور معمول هر فردی دارای دو دندان عقل در فک بالا و دو دندان عقل در فک پایین است که در مجموع دارای چهار دندان عقل خواهد بود.

 گاه به دلایلی مانند ارث، بیماری‌های دوران کودکی، کم خونی و راشیتیسم یعنی عدم هماهنگی رشد استخوان فک با اندازه دندان‌ها، این دندان‌ها در داخل فک، نهفته می‌مانند؛ اگر قسمتی از تاج آن‌ها به طور ناقص در دهان ظاهر ‌شود، در این صورت به آن دندان عقل، نیمه نهفته گفته می‌شود.

 دندان نهفته دندانی است که زمان رویش آن گذشته است و به دلایل متعدد، قادر نیست که در ردیف مناسب سایر دندان ها قرار گیرد.

 دندان عقل، ممکن است در بافت نرم یا سخت گیر کرده باشد، تصریح کرد: التهاب بافت نرم پوشاننده این دندان‌ها در اغلب موارد در ارتباط با دندان‌های نیمه رویش یافته اتفاق می‌افتد. پوسیدگی دندان عقل یا پوسیدگی دندان مجاور آن، از جمله مشکلاتی است که دندان‌های نهفته عقل می‌توانند ایجاد کنند.

 اغلب افراد جامعه مشکلاتی با دندان عقل دارند، ادامه داد: از جمله دردسرهایی که دندان‌های عقل روییده، نهفته و نیمه نهفته می‌توانند ایجاد کنند، اثر فشاری محدودیت فضا در قوس فکی یا رشد دندان عقل در جهات نادرست است که موجب مشکلاتی مانند تحلیل ریشه دندان آسیای دوم، تشکیل کیست‌ها و تومورهای با منشأ دندانی در اطراف دندان عقل نهفته، تضعیف استخوان فک توسط یک دندان نهفته و عدم استحکام مکانیکی استخوان فک در برابر ضربه و نامرتب شدن و درهم ریختگی بقیه دندان‌های فک ایجاد خواهد کرد.
 
 ازآنجاکه این دندان‌ها نقش چندانی در جویدن غذا ندارند، با توجه به مشکلاتی که ذکر شد، ممکن است لازم باشد توسط دندانپزشک از فک خارج شوند.

 خارج کردن بدون دلیل دندان عقل، به خاطر احتمال آسیب به اعصاب توصیه نمی‌شود و تا زمانی که فضای کافی برای رویش دندان عقل وجود داشته باشد و این دندان قابل استفاده باشد، ضرورتی برای کشیدن آن وجود ندارد.

 گاهی قبل از رویش و در حالت نهفته، اقدام به کشیدن دندان عقبل می‌شود؛ افزود: وجود پوسیدگی، ضایعات پاتولوژیک، عدم وجود فضای مناسب در قوس فکی و ایجاد عفونت در اطراف دندان، نقش مهمی در زمان کشیدن دندان عقل دارد.

بهترین سن برای خارج کردن دندان عقل از دهان، زیر ۲۰ سالگی است، اظهار کرد: البته در سنین ۲۰ تا ۴۰ سالگی هم امکان خارج کردن آن‌ها وجود دارد، ولی پس از ۴۰ سالگی، کشیدن دندان عقل، دشوارتر می‌شود. خارج کردن این دندان ممکن است عوارضی مانند خونریزی و ... را نیز به دنبال داشته باشد.

گاه ممکن است فردی فضای کمی برای حرکت دادن دندان‌ها و مرتب کردن‌شان داشته باشد که در این شرایط، احتمال دارد متخصص ارتودنسی، قبل از شروع درمان به او توصیه ‌کند دندان عقلش را با جراحی از دهان خارج کند. این موضوع بویژه هنگامی که لازم است برای مرتب کردن دندان‌های فرد، دندان‌های آسیای او به عقب کشیده شود، پیشنهاد می‌شود.

 گاه فردی دندان‌هایش را ارتودنسی می‌کند و همه دندان‌ها پس از خاتمه مدت درمان، مرتب می‌شوند، ولی هنوز مقداری شلوغی در دندان های جلوی فک پایین باقی است که در این گونه موارد نیز ممکن است دندانپزشک به او توصیه کند که دندان عقلش را جراحی کند تا این بی‌نظمی اندک باقی‌مانده نیز برطرف شود.